پادشاهان و خلفاى خويش را تبرئه كنند ! شاه گفت : اين سخن را واگذاشته به موضوع ديگرى بپردازيد . . . . . . . سكوتى مرگبار بر مجلس حاكم شد ؛ پادشاه خشمگين شده و از سخن عبّاسى رنجيده شده بود . . . و عبّاسى و ديگر عالمان سنّى سر به زير افكنده بودند . . . و وزير سكوت اختيار كرده بود . . . و علوى همچنان سرش را بالا گرفته و در روى شاه مىنگريست تا نتيجه را ببيند . . . . . . . علوى فرمود : عثمان ، اباذر غفارى - آن يار ارجمند پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم - را اخراج و تبعيد كرد و يك يا دو بار از مدينهء منوّره به شام فرستاد و بار ديگر او را به صحراى ربذه - بيابان بىآب و علفى بين مكّه و مدينه - تبعيد كرد تا بالاخره ابوذر از شدّت گرسنطى و تشنگى در ربذه از دنيا رفت و اين در حالى اتّفاق افتاد كه عثمان در بيت المال مسلمانان غوطه‌ور بود و آن را بين خويشان اموى و مروانى خود تقسيم مىكرد . اباذر ، همان كسى بود كه رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم در موردش فرمود : ما أظلّت الخضراء ولا أقلّت الغبراء على ذي